[Fic Yugioh][KaibaxYugi] The last game.

posted on 13 Apr 2014 20:45 by boyzaaben
 
 
แฮร่~ สวัสดีทุกๆคนนะคะ 
วันนี้เบลล่า (หรืออีกนามว่าเบนโต่ว #ผิดส์) จะขอลงฟิคที่เพิ่งแต่งสดๆร้อนๆนะคะ 
เป็นฟิคของ Yugiohนะคะ ตามชื่อบล็อคว่าติ่งยูกิ #ขำ
อาจจะแต่งไม่ค่อยดีนะคะ มือใหม่ค่ะ แฮร่ ////3////
แต่ว่าก็ตั้งใจเต็มที่นะคะ อดหลับอดนอนเลยทีเดียว #ฮา
บล๊อคนี้จะขอแยกมาอีกทีจากกระทู้เด็กดีนะคะ กลัวโดนแบน 55  
http://my.dek-d.com/dekdee/writer/view.php?id=1138189 อันนี้ก็ลิงค์กระทู้เด็กดี
ในบล็อคนี้ก็จะขอลงคู่ของไคบะกับยูกินะคะ เป็นฟิคสั้นๆพาร์ทเดียวจบค่ะ //3// อาจจะมีคลุมขาวนิดๆนะคะ.... เพื่อความเร้าใจ #ถรุ้ย 55
ปล.(ถ้าในฟิคยูกิ=อาเทมค่ะ พอดีคิดว่าถ้าใช้ชื่ออาเทมแล้วเวลาแต่งจะรู้สึกแปลกๆนะค่ะ ไม่ได้ฟีลลิ่ง #ฮา)
ปล2. ฟิคเรื่องนี้อาจจะดูSMและสงสารยูกินิดๆนะคะ แต่คนแต่งเป็นอะไรไม่รู้ ชอบแต่งแบบโรคจิต #สงสัยตัวเองก็โรคจิต 5555
 
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
เรื่องจริงไม่มุ้งมิ้งแบบในรูปนะคะ.........55
 
Fanfic by : Bella (หรือเบนต่วย 55)
Animation : Yugioh
Kaiba x Yugi (Atem)
R17.5+ #ห๊ะ
......
.....
......
...
.
.
.
.
.
.
.
.
.

 

“ยูกิ…..นายไม่มีทางหนีฉันพ้นหรอก…………….”

…………………………..

……………………………

………………………

……………………………

…………………………..

………………………………..

……………………………..

…………………………….

“เกมลงทัณฑ์มันยังไม่จบแค่นี้หรอกนะ………………….หึ”

----------------------------------------------------------------------------------------------

     การแข่งขันแบทเทิ่ลซิตี้ได้จบไปแล้วเมื่อ 2 เดือนก่อน ผลการแข่งขันต่างเป็นที่ยอมรับของคนทั่วโลก แต่กลับมีเพียงคนๆหนึ่งที่ไม่ยอมรับในการแข่งครั้งนี้…… ถึงภายนอกจะยอมรับ แต่ภายในใจของเขาคนนั้นกลับไม่ยอมรับความพ่ายแพ้……….. ยูกิ…… คนที่ฉันยอมรับให้เป็นคู่ต่อสู้เพียงคนเดียว…… ฉันจะต้องตัดสินกับนายอีกครั้งให้ได้…………..

    ไคบะทีนั่งอยู่บนเก้าอี้ในตำแหน่งประธานของบริษัทไคบะคอปเปอร์เรชั่นครุ่นคิด ถึงเหตุการณ์ที่ยากจะยอมรับในการต่อสู้กันระหว่างตัวเขาเองกับยูกิในศึกแบทเทิ่ลซิตี้ …….. ทำไมกันนะ

ทำไมฉันคนนี้ถึงแพ้.......? ไคบะได้แต่ครุ่นคิดอยู่ในใจ

     ฉันไม่ยอมรับหรอก……….. เราจะต้องตัดสินกันใหม่อีกรอบ….. คราวนี้แหละ เขาจะต้องชนะ……… และมอบความเจ็บปวดอันแสนสาหัสให้ผู้ชายที่ชื่อมุโต้ ยูกิ…………

ความเจ็บปวดของการพ่ายแพ้………… ความเจ็บปวดกับการโดนลงทัณฑ์……………

     เมื่อคิดได้ดังนั้น ไคบะก็สั่งคนขับรถให้ไปเชิญยูกิมา…… เพื่อเล่นเกมครั้งสุดท้าย ……………….. ที่เขาจะเป็นผู้ชนะ!!!

---------------------------------------------------------------------------------------------

“ยูกิ~ วันนี้ไปเล่นเกมกันเหอะ” โจวโนะอุจิส่งเสียงเรียกยูกิอย่างรื่นเริงส่วนยูกิก็กำลังตั้งใจเก็บของใส่กระเป๋าอย่างช้าๆ

“เล่นเกมหรอ….. ฉันรู้สึกเริ่มเบื่อแล้วล่ะ…. นายไปกับฮอนดะเถอะ” ยูกิหันไปบอกกับโจวโนะอุจิแบบเบื่อๆ ….เขาเบื่อแล้วที่จะต้องเล่นเกมพวกนี้……. เกมที่เล่นไปก็ชนะน่ะ……. มันน่าเบื่อจะตาย…………

‘ตัวฉันอีกคนหนึ่ง…….นายมีอะไรไม่สบายใจรึเปล่า?’ ยูกิเจ้าของร่างถามยูกิอีกคนหนึ่ง

“ไม่มีอะไรหรอก นายไม่ต้องสนใจหรอก” ยูกิอีกคนหนึ่งตอบ เขาไม่ต้องการให้ยูกิเจ้าของร่างต้องเป็นกังวล จึงพยายามหลีกเลี่ยงที่จะตอบให้อีกฝ่ายรู้สึกไม่สบายใจ

‘งั้นหรอ…..แต่ถ้านายมีอะไร….. นายบอกฉันได้นะ……ฉันรู้ว่านายคงรู้สึกเบื่อ….กับเกมที่นายเล่นไปก็ชนะ….. แต่ว่า…….. การชนะน่ะ…. มันก็ไม่แน่เสมอไปหรอกนะ……. เกมน่ะเป็นสิ่งที่ไม่แน่นอน…….. นายอาจจะแพ้มั่งก็ได้นะ……..ตัวฉันอีกคน…….’ ยูกิเจ้าของร่างบอก ทำให้ยูกิอีกคนถึงกับหลุดขำออกมา

‘นายขำทำไมน่ะ’

“ฮ่าๆ การพ่ายแพ้งั้นหรอ…… ฉันน่ะ…. รอคอยสิ่งนั้นมาตลอดเลยนะ…… แต่ว่า…… แม้แต่คู่แข่งอย่างไคบะยังไม่สามารถเอาชนะฉันได้เลย……. ฉันคงไม่มีทางไม่พบกับคำว่าแพ้แน่ๆ”   ยูกิอีกคนหนึ่งตอบยูกิเจ้าของร่างอย่างขำขัน….. แววตาที่มีแต่ความว่างเปล่า…… การที่เขาชนะทุกคนมา ทำให้เขารู้สึกเบื่อหน่าย แววตาไร้สีสันความสนุกมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอย……………

ไคบะ……….ฉันรอนะ………. เวลาที่นายจะเอาชนะฉันได้!!.......................................

“อ่าว ยูกิกลับมาแล้วหรอ วันนี้ไม่ไปเล่นเกมกับโจวโนะอุจิเรอะ” คุณปู่ถามยูกิอย่างสงสัย คงเพราะสังเกตได้ว่าช่วงนี้ยูกิมักจะกลับบ้านเร็วและมีสีหน้าไม่ค่อยร่าเริงเท่าไหร่ 

“นี่คุณปู่…. ช่วงนี้ไม่มีเกมอะไรยากๆให้เล่นมั่งหรอ” ยูกิถามคุณปู่ด้วยสีหน้าจริงจัง แต่คุณปู่กลับส่ายหน้าให้ ทำให้ยูกิรู้สึกเบื่อเข้าไปอีก

“แต่ว่านะยูกิ…….. เกมน่ะเป็นสิ่งไม่แน่นอน…….. เล่นแล้วชนะแค่ไม่กี่ครั้งน่ะ…… มันอาจจะไม่ชนะเสมอไปนะ………”

“คุณปู่นี่พูดเหมือนยูกิเลยนะ......” ยูกิบ่นเบาๆแล้วเดินขึ้นห้องไป……………ทิ้งให้คุณปู่มองตามหลังอย่างเหนื่อยใจ………….

----------------------------------------------------------------------------------

“ยูกิ ยูกิ!! มีคนมาหาแน่ะ” คุณปู่ตะโกนมาจากข้างล่าง ทำเอายูกิที่เผลอหลับสะดุ้งตื่นขึ้น….. ใครกันนะมาหาเขาในเวลานี้………… ยูกิคิดในใจแล้วเดินลงไปอย่างหัวเสีย ที่เวลาพักผ่อนของเขาต้องมาเสียไปเพราะเรื่องแค่นี้……

“คุณคือมุโต้ ยูกิสินะครับ ประธานไคบะสั่งให้ผมมารับคุณครับ” คนขับรถของไคบะพูดเชิญอย่างมีมารยาทก่อนที่จะผายมือไปที่รถลีมูซีนคันหรู

“ไคบะงั้นหรอ……… จะให้ฉันไปทำอะไรกัน……..?”  ยูกิถามอย่างสงสัย ทำไมคนอย่างไคบะต้องมาเชิญเขาไปในเวลานี้ด้วย?........ ไคบะต้องการจะทำอะไรกันแน่………

 

“เรื่องนั้นผมก็ไม่ทราบเหมือนกันครับ….. แต่ท่านไคบะให้ผมมาเชิญคุณไป…” คนขับรถตอบกลับอย่างสุภาพ ส่วนยูกิก็ยืนครุ่นคิดอย่างสงสัยในการกระทำของไคบะ แต่ก็ตัดสินใจตอบรับคำชวนของไคบะ……เพราะเขาก็อยากรู้เหมือนกันว่าไคบะตั้งใจจะทำอะไรกันแน่…………

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------

ณ. คฤหาสน์ตระกูลไคบะ 

“เจ้าไคบะมันต้องการจะทำอะไรกันแน่นะ……..” ยูกิบ่นพึมพำพลางเดินเข้าไปในบ้านเพียงคนเดียว

‘เอ่อ…. ผมคงมาส่งคุณได้เพียงแค่นี้ เพราะประธานบอกว่าให้คุณมุโต้ ยูกิเข้าไปได้แค่คนเดียว’ คนขับรถบอกกับยูกิตอนที่มาถึงหน้าคฤหาสน์หลังใหญ่

“เฮอะ!...... เจ้าไคบะคิดอะไรกันแน่เนี่ย” ยูกิสถบอย่างหัวเสีย ความหงุดหงิดเริ่มปรากฏบนใบหน้าของเขา คงเพราะความเบื่อบวกกับเจ้าไคบะส่งคนมากวนเวลาพักผ่อนของเขา แล้วยังเชิญเขามาแล้วปล่อยทิ้งไว้คนเดียวแบบนี้อีก……….

“นี่!!!!! ไคบะ!! ฉันมาแล้วนะ….. นายต้องการอะไรกันแน่!!” ยูกิตะโกนเสียงดังลั่นในคฤหาสน์ใหญ่โตหลังนี้ ภายในคฤหาสน์เงียบสนิท ไม่รู้สึกถึงสิ่งมีชีวิตภายในบ้านหลังนี้เลย……………..

…………….เงียบ………….

   ไม่มีเสียงตอบรับกลับมา ยูกิได้แต่โมโหเตรียมเดินหันหลังกลับแต่แล้วจู่ๆ ไฟในคฤหาสน์ก็ค่อยๆดับลง เหลือเพียงแค่ไฟไม่กี่ดวงที่ติดอยู่

‘ยูกิ…… ฉันดีใจจริงๆที่นายมา….. หึหึ’ เสียงของไคบะดังก้องไปทั่วบริเวณที่ยูกิยืนอยู่ ยูกิรีบหันหลังกลับไปตามเสียงของไคบะ แต่ก็ไม่พบร่างของไคบะแต่อย่างใด………..

“ไคบะ!! โผล่หัวออกมาเดี๋ยวนี้นะ นายต้องการอะไรกันแน่!” ยูกิตะโกนถามอีกครั้ง แต่ได้รับคำตอบเพียงแค่เสียงหัวเราะของไคบะ

“ไคบะ!!!!!!!!! ถ้านายไม่ตอบ ฉันจะกลับ” ยูกิบอกแล้วรีบเดินหันหลังกลับไปที่ประตู แต่เสียงของไคบะก็ดังขัดขึ้นมา

‘…. เกมยังไงล่ะ…. สนใจไหมล่ะ.. เจ้าแห่งเกม มุโต้ ยูกิ……….. หึหึ’ ไคบะพูดเชิญชวนยูกิ…. ใบหน้าของยูกิเริ่มปรากฏถึงความสนใจ ……. เกมงั้นหรอ…… คราวนี้จะเป็นเกมแบบไหนล่ะ……. ไคบะ……… นายจะสามารถเอาชนะฉันได้ไหม…. ฉันจะรอดู…………….

“ก็เอาสิ…ฉันรับคำท้า……” ยูกิตอบพลางยิ้มบางๆที่มุมปาก

‘หึ… เกมนี้ก็คือ…..เกมซ่อนหา…… ฉันจะเป็นคนหา ส่วนนายเป็นคนไปซ่อน … ง่ายๆใช่ไหมล่ะ หึหึ…..แต่ว่าถ้าฉันหานายเจอเมื่อไหร่……นายก็จงเตรียมรับความเจ็บปวดแห่งการพ่ายแพ้ไว้ให้ดี’ ไคบะบอกด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยความสุข….. ความสุขที่จะได้แก้แค้น……. ความสุขที่เขาจะเป็นคนมอบความเจ็บปวดให้กับยูกิ!

“ก็เอาสิ… แต่อย่าลืมนะว่าถ้านายแพ้…. จะต้องได้รับการลงทัณฑ์!” ยูกิย้ำเตือนสิ่งที่น่ากลัวของการเล่นเกมแพ้เขา….

‘เรื่องนั้นฉันรู้ดี…… แต่ถ้านายแพ้….. นายก็ต้องได้รับการลงทัณฑ์จากฉันเหมือนกัน…….. หึหึ’ไคบะตอบกลับอย่างมั่นใจว่าเขาจะชนะ…จนทำให้ยูกิรู้สึกกลัวไปวูบหนึ่ง แต่ก็กลับมาขำเบาๆอย่างถูกใจ

“ตกลง……ฉันไม่กลัวนายหรอกนะ”

‘ฉันก็ไม่ได้หวังว่านายจะกลัว….. แต่สิ่งที่นายต้องกลัว…. คือการที่นายแพ้ฉัน และนาย… จะได้รับความเจ็บปวดที่ฉันคนนี้ได้รับมันมา………. หึหึหึ…… เอาล่ะ…. งั้นมาเริ่มเกมดีกว่า ฉันจะนับถอยหลัง เมื่อนับเสร็จนายก็จงไปหาที่ซ่อนที่คิดว่าลับที่สุดก็แล้วกัน….. หึหึ’

‘ 3………….2…………1……!!!!! Game start!!!!’

    สิ้นเสียงนับถอยหลังจากไคบะ ยูกิก็รีบวิ่งทันที…… เพราะในคฤหาสน์หลังนี้…… คนที่ได้เปรียบคือไคบะ……….แถมยังไม่รู้ว่าไคบะจะวางกับดักอะไรไว้รึเปล่า

    เสียงฝีเท้าของยูกิดังไปทั่วทางเดิน คงเพราะในคฤหาสน์ไม่มีใครอยู่แถมยังเงียบสนิท เลยทำให้เสียงฝีเท้าและเสียงหอบของเขาดังไปทั่วคฤหาสน์ ……. ยูกิเริ่มหอบเพราะความเหนื่อย……..เขาคิดว่าถ้าแอบซ่อนล่ะก็…..ต้องโดนจับได้ง่ายแน่….. แต่ถ้าวิ่งหนีไปเรื่อยๆแล้วพอเห็นไคบะค่อยแอบล่ะก็ …… น่าจะเป็นหนทางที่ทำให้มีโอกาสโดนจับตัวได้ยาก(ล่ะมั้งนะ)

    ไฟติดผนังที่ส่องแสงริบหรี่เป็นสิ่งเดียวที่นำทางยูกิในตอนนี้……… ทางที่ไม่รู้ว่าจะสิ้นสุดเมื่อไหร่…….. ทำไมคฤหาสน์หลังนี้มันถึงได้ใหญ่โตขนาดนี้กันนะ………..ยูกิหยุดพักหายใจก่อนที่จะค่อยๆหย่อนตัวลงนั่งพัก…………. ทำไมเขาถึงเหนื่อยขนาดนี้กันนะ…….. ทั้งๆที่แค่วิ่งหนีเอง…………

‘เจ้าไคบะ…….คิดอะไรของมันนะ………..ให้มาเล่นเกมแบบนี้…….’ ยูกิคิดพลางถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน

….. จู่ๆเสียงฝีเท้าที่ไม่ใช่ของเขาก็ดังขึ้น…… ยูกิที่นั่งพักเพลินๆรีบลุกขึ้น……..นี่เจ้าไคบะมันหาตัวเราเร็วขนาดนี้เลยหรอเนี่ย……….

     ยูกิรีบออกตัววิ่งอีกครั้งหนึ่ง…….. เสียงฝีเท้าของไคบะ สามารถทำให้เขากลัวขนาดนี้เลยหรอ………. ทั้งๆที่เขาไม่เคยกลัวทุกสิ่งมาก่อน กลับมากลัวแค่เสียงฝีเท้าของผู้ชายที่ชื่อไคบะ…

    เกมนี้เขาจะแพ้ไม่ได้……. ถึงแม้เขาอยากจะพ่ายแพ้ก็เถอะ…… แต่เกมที่มีชีวิตเป็นเดิมพันแบบนี้….. เขาไม่ขอเสี่ยงดีกว่า………………….

   ทางข้างหน้าเริ่มมืดสนิท เหลือเพียงแสงของดวงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามา ยูกิค่อยๆหยุดวิ่งแล้วเปลี่ยนมาเดินแทนหลังจากที่เสียงฝีเท้าของไคบะหายไป………… ความมืด……… เป็นสิ่งที่เด็กหนุ่มอย่างเขาไม่ชอบเอาเสียเลย…………. ความมืดๆค่อยๆแผ่ขยาย รอบกายของเขามีเพียงความมืดสนิท………… ยูกิรู้สึกไม่ชอบความรู้สึกที่ต้องมาอยู่ในที่มืดๆแบบนี้เลย……..

   เขาพยายามมองหาแสงสว่าง………. แสงสว่างที่จะช่วยให้เขารู้สึกอุ่นใจ……………….

   และแล้วเขาก็เห็นแสงเล็กๆ ลอดผ่านบานประตูที่อยู่ข้างหน้าของเขา……. เด็กหนุ่มรีบวิ่งไปที่ประตูบานนั้น…………ก่อนที่จะค่อยๆแง้มประตูเพื่อนดูว่าข้างในมีใครอยู่ไหม……………

   เมื่อดูแล้วว่าไม่มีคน ยูกิก็ค่อยเดินเข้าไปภายในบานประตูนั้นอย่างช้าๆ…. ภายในเป็นห้องนอนขนาดใหญ่….. มีเตียงนอนขนาดใหญ่อยู่ข้างหน้าของเขา……..

‘..อา……. อยากจะลงไปนอนจังเลย……’ ยูกิคิดแต่ก็ต้องสลัดความคิดนั้นไป ถ้าเกิดไคบะมาเจอเข้า เขาต้องแพ้แน่ๆ

    ยูกิตัดใจ……หันหลังกลับเตรียมจะออกจากห้อง……. แต่ก็ต้องตกใจ……. เมื่อชายหนุ่มที่เขาพยายามหนี……… กลับมายืนอยู่ข้างหน้าของเขา………….

“คะ….ไค….บ…..บะ!” ยูกิพูดด้วยเสียงสั่นๆ ทำไมเขาถึงไม่รู้สึกตัวเลยล่ะ…. ว่าไคบะเข้ามาในห้องนี้……..

“นายแพ้แล้ว…..ยูกิ……. เตรียมรับการลงทัณฑ์ให้ดีล่ะ…. หึ” ไคบะพูดพลางยิ้มมุมปาก

    ไคบะค่อยๆเดินเข้าไปหายูกิที่ตอนนี้ตัวเริ่มสั่น……….ด้วยความกลัว……….. กลัวที่จะแพ้……… กลัวที่จะโดนลงทัณฑ์………………… เขาไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อนเลย…………

นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกกลัวขนาดนี้……

‘ทำไมกันนะ……….. ทำไมฉันถึงกลัวหมอนั่นขนาดนี้……’ ยูกิค่อยๆถอยหนีไคบะที่ค่อยๆเดินเข้ามาหาเขา…………..

    เมื่อหนุ่มร่างสูงตรงหน้าเห็นอาการของคนตัวเล็กกว่า จึงคว้าตัวต่อพันปีที่ห้อยคอของหนุ่มร่างเล็กตรงหน้ามา ก่อนที่จะจับคนตรหน้าเหวี่ยงลงไปที่เตียงเบื้องหน้า……….. เด็กหนุ่มที่ตัวเล็กกว่าตกใจ……… หนุ่มร่างสูงค่อยๆขึ้นคร่อมคนตรงหน้า ก่อนที่จะรวบมืออันบอบบางทั้งสองข้างมามัดติดกับหัวเตียงด้วยตัวต่อปริศนาที่ตนชิงมา

“นายจะทำอะไรน่ะ!?” ยูกิถามไคบะพลางดิ้นพล่านๆ พยายามจะดิ้นให้หลุดจากพันธนการของคนตรงหน้า

“นายแพ้แล้ว…. ยูกิ…. เกมลงทัณฑ์! นายจะต้องได้รับมันอย่างสาสม!!” พูดจบ ไคบะก็เริ่มรุกล้ำเด็กหนุ่มตรงหน้า มือของเขาค่อยๆล้วงผ่านเสื้อสีดำตัวโปรดของยูกิ สัมผัสกับจุดอ่อนไหวแล้วเริ่มคลึงเบาๆ ยูกิตกใจกับการกระทำ ได้แต่ร้องห้ามไคบะ แต่ไคบะก็ไม่สนใจ เริ่มรุกเร้าต่อไป เสื้อของยูกิค่อยๆถูกดึงขึ้น เผยให้เห็นร่างกายที่แสนบอบบางและผิวที่เนียนขาวราวกับผู้หญิง

“อะ… อย่า…… ไคบะ……..พอ…..” ยูกิพยายามเปล่งเสียงร้องห้ามที่ไม่มีทางได้ผลกับคนอย่างไคบะ…..

“อะ..อื้อ…..ยะ…” ยูกิส่งเสียงครางออกมาเบาๆ ไคบะค่อยๆเลื่อนมือลงต่ำไปที่จุดกระตุ้นข้างล่าง ทำให้คนตรงหน้าตกใจ….. พยายามขัดขืนแต่มือที่ถูกมัดอยู่ทำให้เขาทำอะไรไม่ได้

“มะ… ไม่เอา……..ฮะ…ฮื้อ…อื้อ….” ร่างบางส่งเสียงร้อง แต่ไคบะกลับมีท่าทีพอใจกับอาการของคนตรงหน้า…. เขาจะเหยียบย่ำ….. ทำให้คนตรงหน้าเจ็บปวด……..นี่คือความต้องการของเขา!!!!!......... จะต้องทำให้แปดเปื้อนและเจ็บปวด………….

“อะ…อย่า…… ฮึก….”  หนุ่มร่างสูงค่อยๆจับขาของคนตรงหน้าแยกออก…. ยูกิเริ่มรู้สึกอาย….. อายที่ต้องมาโดนอะไรแบบนี้….... ร่างกายของเขา…. กลับต้องโดนย่ำยีแบบนี้…………

   นิ้วของไคบะค่อยๆสอดเข้าไปช่องแคบต้องห้าม ยูกิตาเบิ่งโพลงเพราะความตกใจ..... พร้อมกับน้ำตาแห่งความเจ็บปวดที่ค่อยๆไหลลงมา

“อะ…อ๊า…. ไม่เอา….. เจ็บ…. ออกไป…….” ยูกิครางลั่น ตัวของเขาเริ่มสั่นเกร็ง…...ความเจ็บที่เริ่มแผ่ซ่านเข้ามา……. ทำเอาเขาแทบจะสลาย

“ทำไมล่ะยูกิ…… ฉันนึกว่านายจะชอบซะอีก…..” ไคบะกระซิบเบาๆข้างหู แต่ยูกิกลับตัวสั่นเทาเพราะความกลัว…….. เขากลัวแล้ว……. ไม่เอาแล้ว…………….แบบนี้……..ไม่เอา…….

“ฉันจะทำให้นายเจ็บปวด…… จนรู้สึกอยากจะตายเลยล่ะ…หึ” ไคบะสอดนิ้วเข้าไปลึกกว่าเดิม ยูกิร้องลั่นเพราะความเจ็บปวดที่แผ่ซ่านเข้ามา………เจ็บ….. เจ็บเหลือเกิน…….

“อ๊า….อะ…..อะ……” ตาของคนร่างเล็กเบิ่งโพลงน้ำตาที่คลออยู่ค่อยๆไหลลงมาอีกครั้ง

ยูกิรู้สึกถึงความน่าสมเพศของตัวเองในตอนนี้ ทั้งเสียงร้องที่เหมือนผู้หญิงนั้น……….

    เขาไม่อยากจะได้ยินเสียงอีกแล้ว……. เสียงของตัวเอง……….. เด็กหนุ่มร่างบางค่อยๆกัดเสื้อของตัวเองที่ถูกดึงขึ้นไปด้านบน… เพื่อไม่ให้เสียงน่าสมเพศของตัวเองดังออกมา

“หืม..... นายนี่…..รักศักดิ์ศรีจริงๆนะ….. แต่ว่านายจะอดทนได้ซักแค่ไหนกัน…. ฉันอยากจะรู้จริงๆ………” ไคบะเริ่มรู้สึกหงุดหงิดกับคนตรงหน้า ที่พยายามรักษาศักดิ์ศรีเอาไว้

หงุดหงิด………… มันหงุดหงิดจริงๆเลย…………. เจ้าหมอนี่…… ฉันจะทำลายนายซะ!!

   คนร่างสูงเริ่มล่วงล้ำเข้าไป…….แก่นกายที่ค่อยๆสอดใส่เข้าไปอย่างรุนแรง……. ทำให้คนตรงหน้าถึงกับกระตุก…..ความโมโหนี้…… ความหงุดหงิดนี้…… ความเจ็บปวดนี้……. นายจงรับไปเถอะ!!!!!!!

   ร่างสูงค่อยๆกระแทกแก่นกายของตัวเองเข้าไป ความร้อนราวกับจะเผาผลาญทุกอย่าง ยูกิพยายามอดทน….. จะไม่หลุดเสียงออกมา………ร่างบางกัดเสื้อแน่น……….. ทำให้คนร่างสูงยิ่งรู้สึกรำคาญใจ……. ค่อยๆกระแทกแก่นกายอย่างรวดเร็ว……………ยูกิไม่อาจทานทนต่อไปได้อีกแล้ว…….. แรงของเขาค่อยๆหายไป……. ปากที่กัดเสื้อไว้แน่นค่อยๆคลายออก

“อะ…อ๊า…..อ๊า…..เจ็บ!” ยูกิครวญครางอย่างทรมาณ ความรู้สึกเจ็บปวด ความรู้สึกจุกแน่นภายในท้อง…… มันเริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

“ฮะ…ฮ๊า….อ๊า….ไม่…อะ…เอาออกไป” คนร่างบางร้องลั่น…….เจ็บ…… เจ็บ…….. ไม่เอาแล้ว……… ออกไป…….. ฮืออ…………..

“จงเจ็บปวดสิ……. ทรมาณสิ….ยูกิ………”  ไคบะเริ่มกระแทกแรงขึ้น………แรงขึ้นอีก……. ราวกับความเจ็บปวดที่เขาอยากระบาย……. จะเอามาลงที่เด็กหนุ่มตรงหน้า

“หยุด…… หยุด …… ม่ายยย…………อ๊า” ยูกิบอกเสียงดัง ความรู้สึกราวกับร่างกายจะแตกเป็นเสี่ยงๆ ร่างกายของเขาไม่สามารถรับไหวอีกแล้ว……….. ถึงแม้ว่าเขาพยายามจะขัดขืนเท่าไหร่ ความรุนแรงก็เพิ่มขึ้นมาเท่านั้น…………. อา……….. …..มันช่างแสนเจ็บปวดทรมาณเหลือเกิน…………………………………

    หยาดน้ำสีขาวขุ่นถูกปล่อยออกมาภายในช่องแคบของเด็กหนุ่มร่างเล็ก……….ราวกับเป็นสิ่งที่จะตอกย้ำความเจ็บปวดของเด็กหนุ่ม ยูกิส่งเสียงร้องครั้งสุดท้ายก่อนก็จะสลบไป………….

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

 “อะ…อืม…… นี่เราเผลอหลับไปเมื่อไหร่กัน” ไคบะค่อยๆลืมตาขึ้น แล้วหันไปมองหาร่างบางที่อยู่ข้างๆตน…………….. แต่ทว่ากลับว่างเปล่า……………. ร่างบางที่เขาย่ำยีทำให้เจ็บปวดกลับไม่อยู่ตรงนี้แล้ว……………………

“……….ไปแล้วสินะ…………” ไคบะพูดเบาๆกับตัวเอง……..  ก่อนที่จะลุกขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องน้ำ…….

พลันโทรศัพท์ของไคบะก็สั่นอยู่บนโต๊ะข้างๆหัวเตียง……….. บนจอปรากฏจุดตำแหน่งสีแดงๆ….. ที่มีชื่อว่า…….. ‘มุโต้ ยูกิ’ ……………………………………..

…………………………….

……………………………..

………………………….

…………………………….

…………………………….

…………………………….

“นี่…..ยูกิ…………. เกมลงทัณฑ์…………… มันยังไม่จบแค่นี้หรอกนะ………………..”

----------------------------------------------------------------------------------------------

'จบ The last  game'
;w;/ อาจจะไม่ค่อยดีเท่าทีควรนะคะ เราไม่ค่อยจะรู้เรื่องศัพท์มากเท่าไหร่ ทำได้ดีที่สุดเท่านี้แหละค่ะ แงงงงง \;x;/
ปล.สรุปแล้วไคบะนี่ร้ายกาจจจ แอบติดสัญญาณไว้กับยูกิของช้านนน ก็แปลกว่าบ้านหลังใหญ่ยังหายูกิเจออีกกกกกก มันน่านักกก!! //กรรม ใครแต่งละยะ #ฮา
ขอบคุณทุกๆคนที่ตามอ่านนะคะ ไว้เจอกันใหม่ครั้งหน้านะคะ 
จะพยายามแต่งให้ดีที่สุดค่ะ เบนต่วยจะพยายามให้ดีที่สุดค่ะ *v*/
คู่หน้าอาจจะค้ำคอร์หน่อยนะคะ(?)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

edit @ 13 Apr 2014 21:20:44 by _*+_คลังฟิคเล็กๆของเบนโต่ว (เด็กน้อยผู้ติ่งยูกิ) _*+_

Comment

Comment:

Tweet